Dag 2 van schooljaar 2015-2016, woensdagnamiddag, en ik kan niet zeggen dat ik uiterst enthousiast ben. De verrekte spier tussen mijn nek en rechterschouder herinnert mij continu aan de gigantische crisis die de oudste daarnet had.  Verder doet mijn hoofd pijn en ligt de slaapkamer van de kindjes en onze keuken er nog als een rommelboel bij. Daarnet heb ik me even kunnen overhalen om de living wat op te ruimen want deze was ook super erg.

Zou er zoiets bestaan als een terug naar school roze wolk voor mama’s?

Zoals ik vaak prentjes zag passeren van hyperblije mama’s omdat de school terug begon. Nou dan is ze alleszins dit adres vergeten. Ik klink wel heel negatief, niet?

De eerste schooldagen zijn hier dan ook nog niet echt een succes geweest.

  • Gisterenmiddag moest ik een baby wakker maken die nog vast lag te slapen.
  • Gisteren bij het naar huis fietsen was de dochter heel erg boos omdat ik niet de goede koekjes meehad om te eten.
  • Gisterenavond kon de dochter niet in slaap vallen wegens een te vol hoofdje.
  • Vanmorgen wou de dochter niet uit haar bed komen want ze wou niet naar school.
  • Vanmorgen heeft de tweede zoon eventjes geweend toen ik hem in zijn klasje achterliet.
  • Vanmiddag heeft de dochter heel de weg naar huis geweend in de bakfiets omdat
    1. Ik niet de goede koekjes meehad.
    2. Haar boterhammen een verkeerd beleg hadden.
    3. Het raampje van de bakfiets open moest maar dat niet mocht van de andere drie bakfietszitters.
  • Mijn tweede zoon was opvallend minder enthousiast bij het afhalen en wil niet persé terug gaan spelen in tegenstelling tot gisteren bij het afhaalmoment.
  • De oudsten had een gigantische crisis, compleet met schoppen en slaan.

Omdat mijn hoofdpijn enkel maar erger aanvoelt bij al deze negatieve gedachten zet ik ook maar even de positieve zaken erover op een rijtje:

  • Mijn tweede zoon die gisteren heel erg enthousiast was.
  • Deo udsten die gisteren enthousiast uit zijn klasje kwam.
  • De dochter die over-hyper-enthousiast uit haar klasje kwam.
  • De baby die een vreugdevol kreetje liet horen toen hij zijn grote broer terug zag.
  • Mijn tweede zoon die gelukkig niet zo lang geweend heeft vanmorgen en aan het spelen ging.

Ik ben werkelijk benieuwd waarheen het ons allemaal brengt. De eerste schooldagen, het is echt terug aanpassen voor ons als ouders maar dan zeker het meeste voor de kinderen. Zoveel nieuwe indrukken en nieuwe verwachtingen. Zoals het gaat met kindjes laten ze zichzelf zien bij de mensen waar ze het meeste van houden. Dus wij, ouders, krijgen thuis de uitwerking te zien. Het is niet altijd makkelijk om dat goed te kaderen, niet persoonlijk te nemen en er op een goede manier mee om te gaan. Zeker niet als het betreft een bijna 6 jarig kind dat heel erg sterk is. Het is de kunst om echt in het achterhoofd te houden dat het voor de kinderen erger aanvoelt dan voor ons (ik bedoel hiermee NIET dat ik mij laat schoppen etc). Er zit zoveel in het hoofdje waar ze geen weg mee weten. Zoveel indrukken en prikkels.

Toen mijn oudste zoon er uiteindelijk alles uitgegooid had en gekalmeerd was wou ik praten over het feit dat hij mij pijn gedaan had. Hij zei dat hij in zijn hoofdje sorry zei maar dat hij het niet meende. Hij voelde zich geen sorry. Hij voelde de pijn niet. Na nog wat weergeven hoe dat voor mij voelt was zijn eindconclusie dat hij het een beetje erg vind, maar niet heel erg want hij voelde er niets van. Daar moest ik het mee doen, terwijl hij vrolijk begon te spelen met zijn zus bleef ik zitten met de zorgen errond en de pijn.

Op facebook lees ik vooralsnog positieve ervaringen over de eerste dagen school.
Hoe is jullie ervaring op deze tweede dag?

There are 10 comments Reageer!

Reageer!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.