De laatste tijd loopt het hier niet zo goed. De kinderen luisteren niet. Ze doen maar op. Veel geschreeuw en rommel. Het lijkt een grote chaos. Niemand schijnt zich iets aan te trekken van wat er mag en wat er niet mag. Alles kan zomaar.

Opvoeden kan je niet loslaten

Het begon hier allemaal wat uit de hand te lopen. Tel daarbij nog eens op dat manlief zijn geduld niet zo groot is de laatste tijd. Dat ik daar dan weer niet tegen kan. Daardoor was het hier met momenten euh nogal gezellig.

Het werd zelfs met momenten zo erg dat ik begon na te denken over mijn opvoedvisie. Is dat wel goed genoeg. Misschien moet ik toch maar eens aan time out denken. Eventjes een beloningsysteem uit mijn duim zuigen. Dat zal wel helpen hen te laten luisteren.

Dat ik over de opvoeding kritisch nadenk is niet erg. Over mijn visie ook niet, ik vind dat je zo’n zaken niet op zijn beloop mag laten. Ik heb niet op het punt gestaan om er werkelijk mee te beginnen, zover was het nog niet gekomen. Daarvoor is mijn visie te sterk. Maar het leek aanlokkelijk. Het hield me bezig.

Dus ik gooide het in een groepje vriendinnen. Er kwam heel wat los. Verschillende visie’s, dezelfde als die van mij tot harde tikken geven. Opvallend was dat die met de harde tikken er heel blij mee waren, dat daar alles ogenschijnlijk op rolletjes liep (nouja toch in vergelijking met hoe het hier gaat momenteel) en dat, bij mij, het helemaal nergens op loopt. Het is moeilijk om recht te blijven staan, te blijven geloven en ervoor te gaan. Nee, ik kwam niet op het punt waar ik werkelijk erover dacht om van techniek te veranderen. Misschien wel in milde vorm, van eens eventjes een time out of eens een keertje uitzonderlijk een beloningsticker gaan ze niet “dood” natuurlijk. Toch deed ik het niet.

Ik deed het niet. Gelukkig waren er mensen die een zelfde visie hebben als mij en die het heel sterk hebben verwoord. Niet dat ik het vergeten was, maar dit had ik nodig. Ik besefte dat mijn opvoedvisie aan het verslappen was. Ik ben nu al jaren bezig met die opvoedvisie. Ik dacht dat ik het wel kende. Ja, ik weet toch hoe het zit, wat ik wil voor mijn kinderen en wat niet. Dat is ook wel zo, maar toch was ik mis. Ik had het laten verwelken en daardoor kwam alles op een lager pitje. Ik was minder waakzaam en stak er minder energie in. Fout dus! Toen kwam het bootje.

Emma kreeg van oma een papieren bootje

’s Morgens kwam oma, zoals gewoonlijk, om te spelen met Eden en Anna terwijl ik de grote naar school voer. Oma heeft geregeld iets mee. Haarrekkertjes voor Emma, een pennenzakje voor Abel, … oma kan het niet laten en ah ik laat ze maar. Deze keer had ze een papieren bootje mee. Een kartonnen omhulsel van kaas. Ze gaf het aan Emma met de boodschap dat ze ermee kon knutselen. Ik zag de bui meteen hangen. Abel is hier diegene die altijd met alles kan knutselen, wc rolletjes, eierdozen, yoghurtpotjes, … alles moet hier bewaard worden om mee te knutselen van hem. Dus oh ow. Ik zag zijn gezicht vertrekken. Waarom krijgt Emma dat en hij niet? Tja. Daar heb ik ook geen antwoord op, dacht ik eveneens in stilte. ’s Morgens ging het verder goed. Abel werd vakkundig afgeleid door mij en we konden naar school vertrekken.

’s Namiddags bij thuiskomst van een dagje school was hij het echter niet vergeten. Hij had stiekem het bootje verstopt. Emma wou ernaar kijken en ze vond het niet meer. Ik wist waar de klepel hing. Abel. Ja hoor, 1 blik op zijn gezicht en ik kreeg gelijk. Hij had het bootje afgepakt en was niet van plan het terug te geven.

Ik kon op verschillende manieren reageren:

  • Het gaan afpakken en aan Emma teruggeven (niet dat dat zo simpel gaat met Abel, en dat Abel dat zomaar laat gebeuren of geen moeite zal doen om het terug te pakken)
  • Abel in de hoek (time out, gang, …) zetten en het afpakken
  • Abel een harde tik geven en het afpakken

Dit deed ik allemaal niet. Ik heb Emma uitgelegd dat ze het zoiezo terug krijgt maar dat even kan duren. Gelukkig, dank God, ging dat redelijk prima.

Ik ben naar Abel toe gegaan. Ik heb zijn gevoelens benoemd dat ik zag op zijn gezicht en me kon voorstellen. Dat hij het niet eerlijk vindt dat Emma zo’n leuk bootje krijgt om mee te knutselen en hij niet. Dat hij daar verdrietig van wordt. Dat hij zelfs boos wordt daardoor. Dat is allemaal ok. Die gevoelens zijn normaal en hij mag daar uiting aan geven, hij hoeft die niet weg te stoppen. Maar, het bootje afpakken is niet ok. Hij mag erom wenen, hij mag boos zijn (op een goede manier), hij mag dat voelen. Ik heb hem letterlijk verteld dat hij met al die gevoelens bij mij terecht kan, dat ik er zal zijn voor hem hoe dan ook. Naast het letterlijk vertellen was ik er ook fysiek voor hem. Ik was nabij, zo nabij als hij me zelf toeliet, hij wou niet knuffelen en dat is ok. Dit duurde 15 min. Toen had Eden me nodig. Nadat ik Eden getroost had ging Abel iets eten en had hij het doosje heel stilletjes op tafel gezet zodat Emma het kon (en mocht!) pakken. Het was goed, hij werd begrepen.

Dit heb ik zo niet gelaten. Ik heb nog enkele dingen gezegd en wat ik ook belangrijk vind is dat ik wel gemeld heb dat hij ook sorry kan zeggen aan Emma. Het was niet ok dat hij het zomaar gepakt had. Hij heeft het stilletjes gezegd zei hij, zo in zijn lichaam. Het was al een grote stap voor hem wat hij gedaan heeft dus voor nu is dat nog ok. Wel heb ik hem verteld dat mensen dat niet kunnen horen en dat het fijn is als ze dat wel kunnen. Misschien de volgende keer. Het was goed.

Nog geen 3 minuten later kwam Emma het bootje aan Abel geven. Abel mag het hebben om mee te knutselen. Waarop Abel dank je wel zei. Dan vloog het bootje in de knutselhoek en gingen ze samen buiten spelen.

Dit voelde voor mij echt als een bemoediging. Ik denk dat dit weer een leermoment was voor zowel Abel als mezelf. Hier doen we het voor.

There are 14 comments Reageer!

Reageer!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.